SYLWESTER II CZ. 2

Więź łącząca Ottona III z Sylwestrem II była niezwykła. Papież miał 61 lat, cesarz 19. Sylwester był uczonym i pragmatykiem, Otto mistykiem i marzycielem. Wszystko ich dzieliło, a jednak zrozumieli się. Można było sądzić, że, jak tego zresztą oczekiwało wiele znakomitych umysłów, porozumienie, jakie osiągnęły ,,te dwie połowy Boga”116, spowoduje zaprowadzenie w świecie nowego ładu. Bieg wydarzeń zdecydował jednak inaczej. Po wielomiesięcznym pobycie w Rzymie u ,,swego” papieża117 odbył Otton pielgrzymkę do Akwizgranu, do grobu Karola Wielkiego. Kiedy powrócił, Krescencjusze pod wodzą Krescencjusza III, syna powieszonego na Monte Mario, opanowali część miasta. Cesarz, nie będąc pewny swego bezpieczeństwa, opuścił rezydencję na Awentynie w nocy z 15 na 16 lutego 1001 roku i szukał schronienia na rzymskiej wsi. Umarł na początku roku 1002 opodal wzgórza Sorakte, 40 kilometrów na północ od Rzymu. Sylwester II poszedł w jego ślady 15 miesięcy później, 12 maja roku 1003. W czasie pontyfikatu, którego krótkotrwałość zawiodła nadzieje współczesnych, papież nadał nowy rozmach ewangelizacji wschodniej Europy, ustanowił hierarchię katolicką w Polsce i na Węgrzech, powierzył koronę królewską tego ostatniego kraju św. Stefanowi (1000- 1038), największemu w dziejach Kościoła świeckiemu misjonarzowi środkowej Europy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>