NIEBEZPIECZEŃSTWO SYCYLIJSKIE

Mając na uwadze zachowanie pokoju w Europie, usiłował Innocenty III przeszkodzić połączeniu się pod jedną władzą cesarstwa Hohenstaufów i królestwa sycylijskiego. Taki związek był przede wszystkim niebezpieczny dla papiestwa, które byłoby ściśnięte dwiema szczękami niemieckiego imadła. Poza tym mógł wzbudzić w Italii uczucie nienawiści ze strony ludności, która od ponad trzech stuleci była ofiarą cesarskich wypraw wojskowych. Wywołałby również reakcje europejskich monarchów, zaniepokojonych sojuszem żywiołu germańskiego z normandz- kim. Cesarz niemiecki Henryk VI Okrutny, poślubiając w roku 1186 księżniczkę Konstancję, spadkobierczynię króla sycylijskiego Rogera II (1130-1154), stał się zwierzchnikiem państwa obejmującego Sycylię, Kalabrię, Apulię i część Kampanii, przy czym niektóre z tych terytoriów stanowiły lenna papieskie. Najzwyklejsze sprawy stawały się w stosunkach między Ho- henstaufami i papieżami nadzwyczaj skomplikowane. Gdy Henryk VI zmarł nagle w wieku 32 lat, kilka miesięcy po intronizacji Innocentego III, prawowity dziedzic korony cesarskiej, przyszły Fryderyk II, był trzyletnim dzieckiem, w imieniu którego regencję sprawowała matka, Konstancja, niedługo zresztą, gdyż tylko o rok przeżyła swego męża. O tron walczyli także dwaj książęta – stryj Filip szwabski (1198-1208), ostatni syn Rudobrodego, i Otton IV brunszwicki (1209-1218). Jako opiekun Fryderyka II znalazł się papież w trudnej sytuacji. Negocjował nie jako petent, lecz jako arbiter, usiłując ocalić dla swego chrześniaka koronę sycylijską, a pozbawiając go możliwości dziedziczenia tronu cesarskiego oraz utrzymując niepewną równowagę sił między Filipem i Ottonem do chwili, gdy zabójstwo pierwszego zmusiło papieża w październiku roku 1209 do koronowania drugiego. Wyłoniły się nowe trudności, ale Innocentemu udało się na pewien czas zapobiec wojnie134. Czyniąc to, wielokrotnie potwierdzał, zwłaszcza w układach podpisanych w latach 1201, 1209, 1210 i 1213, obowiązek chronienia przez cesarzy Kościoła rzymskiego, ponieważ od niego pochodziła władza cesarska135.

Wolę przywrócenia pokoju w świecie chrześcijańskim objawiał Innocenty III aż do śmierci, Opuściwszy na początku lata Rzym, udał się do Pizy, aby załagodzić konflikt między tym miastem a mieszkańcami Genui i Lombardczykami. Zachorował w Perugii i zmarł tam 16 lipca w wieku 55 lat, z dala od Watykanu, o którego upiększenie tak bardzo zabiegał135. Przedwczesna śmierć papieża była wielką stratą dla Kościoła i Europy. Została wykorzystana przez jego chrześniaka Fryderyka II w sposób, który wystawił na ciężką próbę Honoriusza III (1216-1227), Grzegorza IX (1227-1241), Celestyna IV (1241), Innocentego IV (1243-1254). Jednak zasadnicza idea Innocentego III przetrwała.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>