KORONACJA KAROLA WIELKIEGO CZ. 2

Czy Leon III przemyślał jednak wszystkie konsekwencje swego czynu? Prawdopodobnie nie. Zrywając ostatecznie z cesarzami Wschodu, pogłębił przepaść między Kościołem rzymskim i Kościołem bizantyjskim. Nadając królowi Franków inwestyturę papieską, stworzył podstawę do ustawicznych konfliktów między władzą duchowną i świecką. Przywracając na Zachodzie władzę cesarską, narzucił sobie pana.

Karol Wielki jako cesarz rzymski wkrótce zaczął rościć sobie prawo do pełni władzy zarówno duchownej, jak i świeckiej, „Stanie się jak starożytni cesarze i bizantyjscy bazyleuso- wie suwerenem, który skupi w swych rękach władzę świecką i kościelną, nawet jeśli wkracza ona w zakres zastrzeżony dla Kościoła, to jest określania dogmatów, praw dyscyplinarnych i kanonicznych, wyboru biskupów j…j. Ustanawia pomost łączący antyczny cezaropapizm z nowoczesnym gallikanizmem. Wielkość jego osoby, ogromny takt w sprawach religii, rozgłos wyświadczonych usług nie powinny nam przysłonić podstawowej wady jego polityki religijnej łączącej to, co powinno być rozłączone.1’104 Inicjatywa Leona III spowodowała powstanie cesarstwa chrześcijańskiego, które zmienną koleją losu, przechodząc między innymi z rąk Franków w ręce Germanów, upadnie dopiero z woli Napoleona w 1806 roku.

Ręka Karola Wielkiego zaciążyła poważnie na Kościele. Podlegała mu cała administracja kościelna, mianował biskupów i opatów, nadawał beneficja i udzielał zezwoleń na zwoływanie zgromadzeń kościelnych. Anarchię Merowingów zastąpił ostrymi rygorami i niezwykle ścisłą kontrolą. Najbardziej charakterystyczną cechą organizacji państwowej Karola Wielkiego było całkowite i obejmujące wszystkie szczeble przenikanie się władzy świeckiej i duchownej. Duchowni, uważani za urzędników cesarskich, otrzymywali świeckie misje polityczne i administracyjne, jak pobór rekruta czy ekwipowanie oddziałów wojskowych. W synodach zwoływanych przez Karola, który im przewodniczył, kierował obradami i narzucał decyzje, uczestniczyli możni na tej samej zasadzie co biskupi, wtrącając się do spraw liturgicznych i do praktyk religijnych. Instytucja missi dominici miała jeszcze bardziej podkreślać dwuznaczną rolę powierzoną duchownym przez władzę, gdyż każde missiaticum, czyli okręg kontrolny, podlegał przedstawicielowi możnowładztwa i biskupowi lub opatowi. To połączenie władzy świeckiej z duchowną miało z czasem zrodzić zrozumiały antyklerykalizm.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>