KAROL I ANDEGAWEŃSKI CZ. 2

23 lutego 1281 roku Święte Kolegium wyniosło do godności papieskiej francuskiego franciszkanina, Szymona z Brion, strażnika pieczęci Ludwika Świętego. Przybrał on imię Marcina IV (1281 -1285). Karol I rzucił na szalę cały swój autorytet, aby doprowadzić do wyboru dawnego współpracownika swego brata, nie zawahał się też skorzystać ze swych przywilejów strażnika konklawe, aby „karmić obficie swych przyjaciół i pozbawić środków do życia swych wrogów”138. Marcin IV skłonny był udzielić poparcia planom Karola I, gdy „nieszpory sycylijskie” nazajutrz po Wielkiejnocy roku 1282 zniweczyły plany króla Sycylii. Masakra Francuzów, dokonana przez Sycylijczyków za namową króla Piotra III Aragońskiego (1276-1285), spowodowała rozpad królestwa. Odtąd będą istniały dwie Sycylie – wyspiarska pod zwierzchnictwem Aragończyka, który przybrał wtedy imię Piotra I, oraz Sycylia półwyspowa pod władzą Andegaweńczyka. Dwie Sycylie – dwie stolice, Palermo i Neapol. Akcja podjęta przez Aragończyka okazała się korzystna dla Państwa Kościelnego, lecz warunki, w jakich została przygotowana i wykonana, ohydne zbrodnie, którymi się splamiła, mogły spotkać się jedynie z dezaprobatą Stolicy Apostolskiej, której autorytet jako suzerena został narażony na szwank. Wykorzystując tę sytuację, Marcin IV oddał koronę sycylijską Karolowi Walezjuszowi, trzeciemu synowi króla francuskiego Filipa III Śmiałego (1270- 1285). Było to zręczne posunięcie. Niestety, król francuski doznał niepowodzenia w wyprawie wojskowej przeciwko królowi Aragonii. Na Początku XIV wieku papiestwo musiało uznać zwierzchnictwo młodszej gałęzi dynastii aragońskiej nad Sycylią oraz starszej gałęzi nad Sardynią i Korsyką.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>