IOTR I CEZAR (Od I do V wieku)

Dwa i pół wieku prześladowań – w tych słowach można by podsumować historię Kościoła rzymskiego w okresie od męczeństwa Piotra w 64 roku do edyktu mediolańskiego w roku 313, historię istotnie tragiczną. Trzydziestu papieży nastąpiło po Piotrze a przed Milcjadesem (311-314), którego Konstantyn osadził w Lateranie: osiemnastu z nich zmarło śmiercią męczeńską, ośmiu zostało prawdopodobnie skazanych na śmierć za wiarę, trzech zakończyło życie na wygnaniu, jeden w więzieniu… Ten smutny bilans pozwala domniemywać, że nieustanny nadzór policji cesarskiej oraz krwawe przeważnie represje ograniczały działalność papieży tego okresu jedynie do zaciętej walki o przetrwanie społeczności kościelnej. Prawda jest inna. Pomimo ustawicznego braku bezpieczeństwa papieże ci kierowali Kościołem.

Z pewnością nie było to łatwe, lecz w końcu papieże i ich współpracownicy nie pozostawali zamknięci w głębi katakumb. Jeździli do Rzymu, przewodniczyli uroczystościom liturgicznym i zwracali się do wiernych, wspomagali biednych, zakładali miejsca kultu w zaprzyjaźnionych domach, nabywali cmentarze i zarządzali nimi dla potrzeb wspólnoty chrześcijańskiej: wiele pisali, utrzymując korespondencję z biskupami najbardziej oddalonych gmin chrześcijańskich: nie wahali się stawać w obronie wolności religijnej wobec urzędników i wysokich funkcjonariuszy cesarskich, udając się aż do pałacu cesarzy, gdzie przyjmowali ich niekiedy członkowie dworu, nawet krewni cesarza. Szczególnie znamienne są interwencje papieża św, Wiktora I (189-199) u Marcji, konkubiny cesarza Kommodusa (180-192), częste zabiegi w pałacu cesarskim niezwykłego człowieka, jakim był papież św. Kalikst I, którego życie jest prawdziwą powieścią przygodową74, oraz interwencje św. Gajusa (283-296) u krewnego, cesarza Dioklecjana.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>