GESTA DEI PER FRANCOS (754-844)

Syn Karola Młota przywdział koronę dwa lata wcześniej, kładąc kres przez usunięcie Childeryka III (f 755) dynastii Mero- wingów. Ponieważ Pepin miał nieco skrupułów podejmując tę decyzję, poprosił o radę biskupa Moguncji, Winfryda, który w owych czasach reorganizował Kościół frankijski. Winfryd, będąc anglosaskim mnichem benedyktyńskim, został w roku 719 obarczony przez papieża św. Grzegorza II misją udania się do Germanii w celu jej ewangelizacji. Papież kazał Winfrydowi przybyć do Rzymu, aby mu wyjaśnić cel misji, podobnej do tej, jaką św. Grzegorz Wielki powierzył 100 lat wcześniej Augustynowi z Canterbury, i nadał mu imię Bonifacy: ,,Idź – rzekł mu Grzegorz II – będziesz odtąd nosił imię Bonifacy, ten, który czyni dobrze! > Sw. Bonifacy, niezrównany apostoł Germanii, skazany na śmierć przez Fryzyjczyków w roku pobytu w Galii papieża Stefana II, zaimponował Pepinowi. Doradził królowi, aby zasięgnął opinii papieża Zachariasza (741-752), również benedyktyna, na temat swego zamiaru, i prosił go o zezwolenie na koronację. Zachariasz nie tylko udzielił swej zgody, ale zobowiązał Bonifacego do udzielenia nowemu królowi świętego namaszczenia. Całkiem nowa dla Franków uroczystość, nigdy bowiem nie widzieli oni podobnej świętej inwestytury, odbyła się z całą okazałością w Soissons w roku 751.

Pepin mógł w tych warunkach jedynie pochlebiać sobie, że z jego powodu następca Zachariasza podjął długą i trudną podróż z Rzymu do Galii. Przyjął ciepło Stefana II w swojej willi w Ponthion”. Rokowania rozpoczęły się więc pod dobrą wróżbą. Ciągnęły się przez zimę roku 753/754 w Ponthion, następnie w GJuierzy100. Podpisano tam dwa porozumienia: Pepin uznał ważność tak zwanej darowizny Konstantyna przekazanej Sylwestrowi i zobowiązał się zmusić Astaulfa do zwrotu na rzecz Stolicy Apostolskiej miast i terytoriów, których domagał się Stefan II. Ze swej strony tenże odął Rzym w opiekę króla Franków i przyznał mu wraz z tytułem patrycjusza Rzymian rolę świeckiego ramienia papiestwa. Aby przypieczętować podwójne porozumienie, papież przewodniczył uroczystości w opactwie św. Dionizego, w czasie której namaścił ponownie Pepina Małego i włożył diadem na głowę małżonki króla, Bertrady de Laon, zwanej Bertą Wielkonogą. W czasie całej tej uroczystości obok króla stał jego syn Karol, dwunastoletnie wówczas dziecko. Jako Karol Wielki dokończy dzieła ojca.

Pepin Mały był człowiekiem obdarzonym umiejętnością podejmowania decyzji. Zaledwie w końcu zimy roku 753/754 złożono podpisy pod układami w Ponthion i Quierzy, przystąpił do działania. W lipcu 754 roku armia frankijska przekroczyła Alpy. Wkrótce potem napotkała wojska longobardzkie pod Suze i zmusiła je do ucieczki. Król Astaulf schronił się do Pawii, którą Pepin zaczął oblegać. Cóż mógł począć król Longobardów wobec zawziętego wroga, zdecydowanego zwyciężyć i silniejszego od siebie, jeżeli nie pertraktować?

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>