EWANGELIZACJA EUROPY PÓŁNOCNEJ CZ. 2

Następcy św. Grzegorza usiłowali, z mniejszym zapałem, kontynuować jego dzieło. Pontyfikaty ich były zbyt krótkie – 20 papieży w ciągu 97 lat – aby mogli wycisnąć piętno na kierowaniu sprawami Kościoła. W VII wieku tylko dwaj papieże zasługują na wyróżnienie, św. Marcin I (649-655) oraz św. Aga- ton (678-681). Św. Marcin I zainaugurował swój pontyfikat aktem wielkiej odwagi. Na Wschodzie zrodziła się przy poparciu cesarza Konstansa II (630-668) herezja zwana monoteletyz- mem, uznająca istnienie w Chrystusie wyłącznie jednej woli: Boskiej. Marcin zwołał do Lateranu synod, który potępił wyraźnie głosicieli tej herezji i w sposób zawoalowany cesarza popierającego ją. Konstans nie zareagował od razu, lecz zemsta jego była brutalna. 17 czerwca 653 roku bizantyjscy żołnierze aresztowali papieża w bazylice laterańskiej. Sprowadzony do Konstantynopola Marcin był tam okrutnie torturowany: postawiony przed sądem pod zarzutem obrazy majestatu, został skazany na zesłanie na Chersonez Taurydzki, to jest na Krym, gdzie umarł 16 września 655 roku, wyraziwszy rok wcześniej zgodę na wybór swego następcy, św, Eugeniusza I. Kościół uznał go za męczennika. Sw. Agaton, benedyktyn sycylijski, odniósł sukces tam, gdzie doznał niepowodzenia św. Marcin I: kazał potępić ostatecznie monoteletyzm przez zwołany w 680 roku szósty sobór powszechny, a trzeci w Konstantynopolu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>