Bazylika Walentyniana

Bazylika Walentyniana, nosząca również ślady rządów Teo- dozjusza i Arkadiusza, stąd nazwa ,,bazyliki trzech cesarzy”, miała mniej burzliwe losy aniżeli bazylika watykańska, wyjąwszy trzęsienie ziemi – wyrządziło ono poważne szkody, naprawione przez św. Leona Wielkiego – oraz grabież dokonaną przez Longobardów w 739 roku i przez Saracenów w 847 roku, drugie trzęsienie ziemi w 1348 roku, które zniszczyło dzwonnicę, wreszcie w roku 1527 nową grabież, której dokonali żołdacy Karola V podczas plądrowania Rzymu. Tak jak w innych bazylikach, prace upiększeniowe zostały wykonane za sprawą licznych papieży, lecz najbardziej istotne zmiany były dziełem św. Grzegorza Wielkiego – wykopał on kryptę i podwyższył chór, jak to uczynił w Bazylice św. Piotra – oraz Sykstusa V, który wyburzył sklepienie, aby urządzić konfesję. Na początku XIX wieku bazylika wyglądała tak samo jak ta, która ukazała się olśnionym oczom wiernych w czasie poświęcenia jej przez papieża Syrycjusza w roku 39073. Nieostrożność robotnika, zatrudnionego przy pracach restauratorskich, zniszczyła w nocy z 15 na 16 lipca 1823 roku te relikwie przeszłości: pożar, który przybrał gwałtownie ogromne rozmiary, zdewastował kościół, praktycznie nienaruszony od ponad 14 stuleci. Architekci, którym powierzono odrestaurowanie budowli, mogli uratować tylko to, co ocalało od ognia, jak na przykład prawe boczne nawy. Woleli jednak zrównać pozostałości z ziemią, aby odbudować wszystko w tym samym lub w podobnym kształcie. Mimo wszystko dzieło ich zasługuje na podziw. Bazylika została ponownie poświęcona przez papieża Piusa IX w dniu 4 października 1854 roku.

Bardzo wcześnie w pobliżu świątyni osiedlili się mnisi. Grzegorz II (715-731), który sam był mnichem benedyktyńskim, zanim został wyniesiony do godności papieskiej, połączył małe klasztory w jeden, słynne opactwo Św. Pawła za Murami. Sw. Odon, opat z Cluny, zreformował je w 936 roku i odtąd rozwijało się ono w sposób niezwykły, dając Kościołowi biskupów, kardynałów, a nawet papieży – Grzegorza VII (1073- 1085), Mikołaja III (1277-1280), Eugeniusza IV (1431-1447). Wszyscy, zanim wstąpili na tron papieski, byli tu opatami. Karol Wielki poczytywał sobie za zaszczyt zbudować na swój koszt u schyłku VIII wieku budynki klasztorne. Opactwo zostało upiększone wspaniałym dziedzińcem, wzniesionym w pierwszej połowije XIII wieku. Bazylika, klasztor oraz jego przy- ległości stanowią posiadłość papieską, korzystającą z ekstery- torialności na mocy Układów Laterańskich,

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>