Bazylika konstantyńska cz. 3

Powołanemu na papieża 13 października 1534 roku Pawłowi III, pochodzącemu z arystokratycznego i bogatego rzymskiego rodu Farnese, papieżowi, dla którego prawdziwym tytułem do sławy stało się zwołanie słynnego Soboru Trydenckiego, leżało na sercu podjęcie na nowo wielkiego dzieła zamierzonego przez Juliusza II, ale przy jednoczesnej modyfikacji jego założeń. W ówczesnym bowiem stanie Kościoła, wstrząsanego protestanckimi „herezjami”, urzeczywistnienie gigantycznych projektów

Bramantego mogło okazać się wielce niestosowne. Nowy papież zwrócił się więc do Michała Anioła Buonarottiego z prośbą, aby przedstawił mu propozycje odpowiadające jego zamierzeniom i poglądom. Oznaczało to domaganie się rzeczy niemożliwej od artysty idącego własną drogą, którego prace, na przykład grób Juliusza II czy fresk przedstawiający Sąd Ostateczny, świadczą o poszukiwaniu monumentalności. Michał Anioł wrócił do koncepcji greckiego krzyża Bramantego: jego plan miałby tę zaletę, gdyby go wiernie przestrzegano, iż uczyniłby z konfesji geograficzny środek budowli. Główną częścią bazyliki planowanej przez wielkiego artystę była kopuła, której budowę rozpoczął, ukończona ćwierć wieku po jego śmierci przez Giacomo della Portę’. Była to kolosalna konstrukcja o rozmiarach pobudzających wyobraźnię: filary podtrzymujące wielkie sklepienie mają 71 metrów obwodu (na licznych poziomach wnętrza urządzono sale), wysokość wewnętrzna kopuły wynosi 119 metrów, zewnętrzna – 132,5 metra, w swej dolnej części kopuła ma 42 metry średnicy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>